Rodzinny dom i wspomnienia
Tylko w rodzinnym domu czuje się jak u siebie. Chociaż mam już swoje mieszkanie to jakoś nie ma tam odpowiedniego klimatu, czuje się bardziej jakby to był hotel. Dlaczego? Może chodzi o to, że strasznie rzadko tam bywam.
Praca i życie towarzyskie zaprzątają mi głowę do tego stopnia, że nawet noce spędzam poza domem. Tak, więc gdy przyjeżdżam do rodziców jestem niesamowicie szczęśliwa. Najzabawniejsze jest to, że moja sypialnia podobnie jak sypialnia mojego brata pozostały w nienaruszonym stanie. Nadal na ścianach wiszą plakaty naszych ulubionych zespołów. Na drzwiach jest tabliczka nie wchodzić. Pościel pachnie jakby dopiero, co została wyjęta z pralki. Idę do wanny zrobić sobie kąpiel a później idę spać.
Rano dopiero przy śniadaniu zaczynam rozmawiać z rodzicami. Te poranne siedzenie przy stole kiedyś doprowadzało mnie do szału, a dziś sprawia mi niesamowitą przyjemność. Nawet, gdy ojciec wychodzi na balkon żeby palić fajkę a później wraca cały w tym specyficznym zapachu czuje się bezpiecznie, bo wiem, że to mój świat. Pomagam mamie w pichceniu obiadu i jakiegoś ciasta na deser. Ojciec wychodzi na kilka godzin do pracy. Ma swoje lata a mimo to pracuje. Ma własna firmę, więc sam wyznacza sobie godziny pracy.
A co najlepsze nadal pomaga mi finansowo, gdyby nie on nie miałabym mieszkania, więc nie mówię nic na temat tego, że w moim nowiuśkim mieszkaniu jest jakoś tak pusto bez maminego szczękania zębami w nocy i ojcowego kaszlu nad ranem.